د وخت دود دا و چې هرچا به د خپلې کورنۍ پر نوي زېږېدلي کوچني د یوه بُت نوم اېښودلو.

عبدالمطلب پر حجرالاسود لاس کېښود او له خپل کوچني او مبارک لمسي سره کعبې ته ننوت. نوم يې پرې محمد کېښود. داسې نوم چې خلکو یې تمه نه لرله خو باالاخره دغه ستایل شوی نوم یې ومانه او خوښۍ يې ښکاره کړې.